نمايشنا مه در 2 پرده
همیشه عادت داشته اید اول پرده ی اول را بخوانید ولی این نمایشنامه برعکس است . اول پرده ی دوم را می خوانید و بعد پرده ی اول را :
بازیگران : سرایدار مدرسه – چند دانش آموز – در و دیوار و پنجره و جارو و مقداری زباله و ...
پرده ی دوم
توضیح صحنه : در یک صبح دل انگیز خیلی سرد زمستانی بچه ها وارد مدرسه می شوند . سرایدار در حال روشن کردن بخاری هاست . بعد هم حیاط را جارو می کشد .
الیاس: سلام آقای سرایدار
( سرایدار با سختی و بدون حوصله جواب سلام را می دهد )
کسری رو به الیاس : تو رو خدا نیگا کن . خودشو اندازه ی مدیر مدرسه می گیره . ( الیاس هم تأیید می کند )
سرایدار غر و لند کنان از گوشه ی صحنه خارج می شود .
چراغ ها خاموش می شود .
پرده ی اول
توضیح صحنه : آخرین دانش آموز از مدرسه خارج می شود . کلاس ها در هم و برهم . پر از آت و آشغال . کلاس هایی که هنر داشته اند که دیگه نگو و نپرس .
صدای ذهنی سرایدار : این 2 تا کلاس را هم که جارو کنم ، فقط می مونه نماز خونه ها و حیاط . از دیشب هم که هیئت شروع شده کارم بیشتر شده . راهرو ها را هم باید تی بکشم . بعدش وسایل گمشده ی بچه ها را جمع کنم . بعد ، بعد ؟!!!...
بعد از 3 ساعت صحنه تاریک می شود در حالی که سرایدار هنوز مشغول تی کشیدن راهروهاست .
این نمایشنامه هر روز تکرار می شود . حداقل سالی 270 روز . هر چند 3 ماه تابستون هم زیاد فرقی نداره . ما فقط پرده ی دوم رو می بینیم و از پرده ی اول بی خبریم . نمی شه یه کاری کنیم تا پرده ی اول زودتر تموم بشه تا پرده ی دوم ، صحنه های بهتری داشته باشه؟
زحمت کشان عزیز مدرسه متشکریم
