روزنگار يك معلم

يك معلم از تجربيات روزانه اش مي گويد

فیتیله
ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٤  

۱-صمد غفاری درجایی در مورد پیامبر پاره وقت نوشته بود! معلم
امسال سال معلمی پاره وقت است. هر چند با معلمی پاره وقت می توانی نفس بکشی اما چیزی کم دارد. فرقش کجاست؟ آن جاست که علی نعمت با چند سال معلمی تازه امسال می فهمد معلمی یعنی چه! آن هم نه با جبر و مثلثات و هندسه بل با معلمی! اگر بگویند الان دوست داشتی جای چه کسی باشی بی درنگ می گویم جای علی! چون امسال می تواند پیامبری پاره وقتش را به خوبی پشت سر بگذارد. هر چند ابتلائات کم نیستند در این راه...

۲- عید غدیری که گذشت دومین همایش فارغ التحصیلان دبیرستان مفید تهران در مرکز قلب تهران برگزار شد. روی هم رفته بودنش از نبودنش بهتر است. نرسیدم کامل بمانم. یادم می آید وقتی دانش آموز بودیم ریش سفید مفید اعتقاد داشت ما نباید شجریان گوش بدهیم. هر چند بعدها این اعتقادات تعدیل شد. وقتی داشتم از در تالار بیرون می آمدم یک گروه نوازنده ی تنبک به دست رفت روی سن تا برای برادران مفیدی برنامه اجرا کند!

۳- برفی آمد این هفته. علیرضا طالب لو تماس گرفت که جای من چهارشنبه سر کلاس برود و من پنج شنبه بروم. غافل از این که پنج شنبه تعطیل شد و کلاس ما هم رفت روی هوا. راستی با این که دلم برای مدرسه تنگ می شود اما به علت خستگی روز چهارشنبه ذوق کردم از این تعطیلی!

۴- یکی از شیوه های تدریس ما شده بشین پاشو! چیزی که اسمش مترادف با حالگیری است حالا به بچه های کلاس خیلی حال می دهد. یک نفر از هر گروه انتخاب می شوند و در برابر خوانده شدن لغت خاصی که در درس هست باید بنشینند و اگر دیر این کار را انجام دهند گروهشان عقب می افتد.

شیوه تدریس! بشین پاشو

۵- هفته پیش در مورد تک فرزندی صحبت کردیم. در یک کلاس ۳۰ نفره ۸ نفر تک فرزند بودند. در مورد مضرات این امر و تاثیراتش بر جامعه چین صحبت کردم. حس کردم بچه های یکی یه دونه شدیداً در خودشان فرو رفته بودند.