داشتم به گل های قالی اتاقمان نگاه می کردم . گل هایی زیبا و ظریف . با رنگ های قشنگ و طبیعی . راستی بچه ها ، قالی بدون گل اصلاً زیبا نیست .
حالا یاد کسی افتادم که با دست های پینه بسته ، پای دار قالی می نشیند و می بافد . کسی که گل را روی قالی ترسیم می کند . کسی که به تار و پود جان می دهد . اون با شکمی گرسنه بر تار و پود قالی چشم دوخته و رج رج می بافد .
