وقتی كه نوشته ی وبلاگيست ها را می خواندم می گفتم اينا چرا برای مطلبشون هی يك دو سه چهار ميذارن . مگه نمی تونن مثل آدم مطالبشون رو پيوسته بنويسن . حالا خودم به اين درد گرفتار شده ام . بعضی روز ها دو سه تا حرف دارم كه شايد ربطی به هم نداشته باشند . خدا را هم خوش نمی آيد كه با يك من سيريش به هم چسبانده شوند . پس من هم ناگزيرم از بخش بخش كردن مطالب:
اول ؛ از شب های برره بعداً بيشتر خواهم نوشت و مخصوصاً از تأثيراتی كه روی بچه های مدرسه گذاشته و ما رو بدبخت كرده . البته از اثرات دفعه ی قبلی كه پاچه خاری هم داشت كمتر است . ديشب تلويزيون خبر داد در يك مدرسه ده تا از بچه ها به علت زد و خورد برره ای از مدرسه اخراج شده اند و يك نفرشان هم شل و پل شده . البته به نظر من اين اتفاق بيشتر به علت بی عرضگی كادر اون مدرسه بوده تا بچه های بخت برگشته ! جای جالب كار اين بود كه يه روان شناس هم در اين مورد توضيح داده و گفته اگر والدين برنامه ها را پس از تماشا برای بچه ها نقد كنند اين اتفاقات نمی افتد .
دوم؛ اين مطلب دوم يه جورايی در امتداد مطلب اول است . امروز صبح علی نعمت بهم گفت سر كلاس يكی از بچه ها اون يكی رو مسخره كرده و گفته كه كفش دخترونه پوشيده . علی هم حالشو گرفته و اسمش رو در قسمت بی انضباطی نوشته بود . آخر ساعت با التماس اون گفته اگر طرف مقابل راضی شد می گم تا آقای بابايی اسمت رو پاك كنه . زنگ بعدش اجتماعی داشتم . گفتم اگر جلوی همه عذرخواهی كنی می بخشمت چون جلوی همه حال دوستت رو گرفتی . عذرخواهی كرد ولی طرف مقابل گفت نمی بخشم . نفر اول بعد از اين كه ديد فايده ای نداره راه مسخره بازی را انتخاب كرد . از ته كلاس اومد جلو و خودش رو انداخت جلوی پای نفر دوم و كفشش را پاك كرد . كلاس رفت روی هوا 
. من هم خندم گرفته بود . نفر دوم بخشش را اعلام كرد . گفتم چون بخشيدت من هم مورد ساعت قبل را پاك كردم ولی به علت اين كارت برای اين ساعت كد می خوری 
!!
سئوال اول و دوم ؛ بايد در برابر اين رفتارهای بچه ها چی كار كردكه هم حال بكنن و هم جو كلاس و مدرسه به هم نخوره ؟
سوم؛ سر كلاس اجتماعی از بچه ها امتحان گرفتم . يك سئوال اين بود كه وظيفه ی شهرداری چيه؟ جواب يكی از بچه ها جالب بود :
نظافت و تزئين خيابان ها در اعياد و سياهپوش كردن خيابان ها و ...
لابد در ادامه دادن وام ازدواج !
راستی وام هم كه قطع شد . اميدوارم مهرورزی تداوم پيدا كند !
نوبت به عاشقان كه رسيد آسمان تپيد
