نوشته زير رو ديروز حسام دوست دوران دبيرستان برايم فرستاده بود :
ديشب نميدونم چي شد يه خاطره از سال اول دبيرستان يادم اومد، ديدم به معلم و فضاي تربيتي بيشتر ربط داره تا ... ، گفتم برا آق معلم بفرستم رعايت امثال من شيطون رو بکنه! معلماي ديگه هم بخونن بد نيست. علي آقا مربي، صمدِ دلشده و ...
سال اول دبيرستان معلم دستور زبان فارسي (الان نميدونم اسم درسش چيه) ما آقاي جواد جزيني بود. البته تو کلاس بيشتر از يه ربع دستور زبان نميگفت. بيشتر يادداشت روزانهها و انشاهايي که بايد به اجبار براي کلاسش مينوشتيم رو ميخونديم. بگذريم که ما هم زنگ تفريح قبل از کلاس شروع ميکرديم يادداشت روزانهي يک هفته قبلمون رو نوشتن!
کار نداريم، يه روز قبل از کلاسش، زنگ تفريح، توي کلاس شروع کرديم حامد طالساز رو زدن !! البته سوري. دعوا نميکرديم ولي يادم نيس چي شده بود که نصف کلاس داشتن يه جوري حامد رو اذيت ميکردن. خلاصه اين که منم وسط دعوا جفت کفشاي حامد رو از پاهاش در آوردم و به نرده هاي پنجره گره زدم، کورِ کور، عمراً تا ظهر نميتونس بازشون کنه.
زنگ خورد و حامد هنوز داشت با بنداي کفشش وَر ميرفت که بازشون کنه و بالاخره جواد اومد سر کلاس. حامد ديد ديگه کاري از دستش بر نميآد، گرفت نشست. تو دلم داشتم دعا ميکردم اسم حامد رو نخونه براي رفتن پاي تخته که بند دلم ريخت پايين. پيش خودم خدا خدا ميکردم از بغليش کفش بگيره که اونقدر معطل کرد که صداي جواد در اومد: پس چرا نميآي؟ از خدا خواسته زود گفت: آقا کفش نداريم . خون، خونَمو ميخورد که چرا حامد نامردي کرده بود.
قضيه لو رفت و جواد منو از کلاس انداخت بيرون. از همون موقع بود که حالم از جواد و درسش بهم خورد. هر روز دعا ميکردم يه طوريش بشه و ما ديگه اونو نبينيم. تازه صنعت آرايههاي ادبي رو هم به کار گرفته بودم و براش يه جمله هم درآوردم:
جواد جزيني، جِزِّ جيگر!
از اين حرصم گرفته بود که براي يه شوخياي که ربطي به کلاس اون نداشت منو از کلاس اخراج کرده بود. تازه با خودم ميگفتم نهايت تنبيه ميتونه اين باشه، پس چرا از همون اول براي يه همچين کاري اين تنبيه رو بايد کرد؟
من نصيحت بلد نيستم اما آقا معلم، خانوم معلم، مواظب باشين بچهها رو درست تنبيه کنين. تنبيه بد و بيجا ميتونه اثرات بدي رو حتي تا آخر عمر توي ذهن بچهها بذاره.
دست همه معلما رو می بوسم . خدا قوت - حسام
